Praca z zaburzeniem somatoformicznym, zaburzeniami psychosomatycznymi i chorobami autoimmunologicznymi za pomocą terapii EMDR
Prowadząca: Natalia Seijo
18-19 kwietnia 2026, 9.00-17.00
Warszawa, ADN Centrum Konferencyjne, ul. Grzybowska 56
Cena: 1000 zł
Pierre Janet (1947) wskazał, że objawy somatoformiczne są somatycznymi przejawami dysocjacji. Przykłady obejmują anestezję kinestetyczną i wzrokową, trudności motoryczne oraz nawracający ból. Zaobserwowano związek między zaburzeniami somatoformicznymi (takimi jak hipochondria, zaburzenie dysmorfii ciała, przewlekły ból i objawy konwersyjne) a historią traumy, której towarzyszyły objawy dysocjacyjne.
Literatura wskazuje, że dysocjacja somatoformiczna jest powiązana z traumą, szczególnie z wydarzeniami związanymi z fizycznym i zagrażającym życiu niebezpieczeństwem spowodowanym przez inną osobę, intensywnym bólem i wczesnymi emocjonalnymi doświadczeniami porzucenia.
Model dysocjacji somatoformicznej jest powiązany z filogenetycznymi mechanizmami obronnymi. Najczęstsze podsystemy obejmują reakcję zamrożenia, wyrażającą się w zahamowaniu motorycznym (takim jak trudności w poruszaniu się lub mówieniu) oraz objawy analgetyczne wynikające z całkowitego poddania się (z paraliżem i znieczuleniem somatycznym i emocjonalnym).
Kluczowe znaczenie dla klinicystów ma umiejętność oceny nasilenia traumy z dzieciństwa i dysocjacji somatoformicznej, gdy w zaburzeniach psychicznych występują znaczące objawy somatyczne, których nie można wyjaśnić medycznie (Waller i in., 2001).
Dysocjacja somatyczna polega na niezdolności do odczuwania własnego ciała jako własnego. Ciało jest odczuwane jako nie należące do danej osoby, jako „obce” lub jako coś zewnętrznego (doświadczenie dysocjacyjne).
Dyskomfort fizyczny może stać się tak przytłaczający, że osoby odłączają się od tego doświadczenia. Nie są w stanie doświadczać go jako własnego, ponieważ oznaczałoby to możliwość ponownego przeżycia go wraz z bólem emocjonalnym, który ostatecznie staje się fizyczny. Nijenhuis i in. (1996) zdefiniowali kilka objawów dysocjacji somatycznej, takich jak widzenie tunelowe i inne zaburzenia fizyczne.
Osoby z dysocjacją somatyczną wykazują wyższy poziom aleksytymii, gniewu i większą skłonność do radzenia sobie poprzez unikanie (Kaplan i in., 2013; Meyers, Fleming, Lancman, Perrine i Lancman, 2013).
Kobiety wykazują wyższe wyniki w zakresie dysocjacji somatycznej niż mężczyźni (Serrano, González-Ordi i Corbi, 2016).
Nauka rozróżniania dysocjacji somatoformicznej od dysocjacji somatycznej pozwala na dokładniejszą konceptualizację przypadku i planowanie terapii dostosowanej do konkretnych potrzeb każdej osoby.
Dzięki elementom teoretycznym i opisom przypadków klinicznych terapeuci otrzymają wsparcie w nauce lub doskonaleniu pracy z tymi pacjentami w zakresie stosowania terapii EMDR.
Cele szkolenia:
- Zrozumienie dysocjacji somatoformicznej i dysocjacji somatycznej u pacjentów dotkniętych tymi schorzeniami.
- Rozpoznawanie różnic między dysocjacją somatoformiczną a dysocjacją somatyczną.
- Nauka konceptualizacji przypadków klinicznych zgodnie z tymi dwoma rodzajami dysocjacji.
- Rozpoznawanie i zrozumienie trudności wynikających z procesów obronnych w świecie wewnętrznym pacjenta.
- Zrozumienie, w jaki sposób te rodzaje dysocjacji wynikają z traumatycznych doświadczeń.
- Rozpoznawanie znaczenia relacji terapeutycznej opartej na bezpiecznym przywiązaniu w budowaniu zaufania.
- Rozpoznawanie trudności w terapii pacjentów dotkniętych tymi formami dysocjacji i zrozumienie, w jaki sposób są one związane z ciałem.
- Rozpoznawanie triggerów rozregulowania emocjonalnego i włączanie ich do pracy klinicznej.
- Nauka konceptualizacji i organizowania planu terapii dla tych pacjentów.
- Rozpoznawanie trudności, jakie mogą napotkać klinicyści podczas pracy z tymi pacjentami, oraz sposoby radzenia sobie z nimi.
Metodologia / metody nauczania:
- Wykład teoretyczny
- Prezentacje przypadków klinicznych
